Standaard Shinen

Doorschakelen

Ik word gek van dat gevoel dat er meer in zit. Dat vast-in-de-tweede-versnelling gevoel. Hoe gek moet ik worden voordat ik dagelijks als een gestoorde naar de sportschool ren, douche, doorga naar de bibliotheek en afsluit met een voetbalwedstrijd, of livemuziek? Hoe verkankert mijn keel voordat ik de peuken naar de prullenbak verwijs? Hoe hard de kater voordat ik gewoon een colatje bestel? 

Tot nu toe was het makkelijk genoeg om naar de toekomst te wijzen. Zo van, over een paar jaartjes stop ik wel. Maar als we voor het gemak mijn zestiende nemen als het jaar van de corrumpering, stoom ik nu al vijf jaar ongegeneerd door. Zo langzamerhand moet ik mij gaan afvragen of ik het stoppen niet moet forceren. Zo langzamerhand twijfel ik aan mijn wilskracht.

Maar er is geen tijd voor twijfel. Ik schaam me wanneer alledaagse klusjes mijn adem doen stokken. Ik snak naar dat gevoel van voldoening aan het einde van een gewonnen wedstrijd, en stiekem nog meer naar het maken van een doelpunt. Bovendien zal ik fysiek gezond moeten zijn om de energie te kunnen opbrengen om al mijn creativiteit tot uiting te brengen. Ik was ooit gitarist in een band, maar het eelt dat ooit op mijn vingers zat is inmiddels verdwenen, en de gitaar ligt bedolven onder een lawine van stof. Ik droeg trots nummer negen als vaste spits, ik trok ruimtes, combineerde, gaf assists en besliste wedstrijden.  Nu check ik slechts het laatste nieuws op het internet. Nu neuk, rook, blow, zuip en feest ik erop los en verdoe ik mijn tijd met nietszeggende series op tv.

Daar heb ik me godverdomme toch wel een punt. Ik ben student. Studenten neuken, roken, blowen, zuipen en feesten er nu eenmaal op los. Zo is het altijd geweest. Wie ben ik om die traditie te verbreken?

Ik ben godverdomme

Jeff Suikerberg

Mijn Realiteit, En Die Van Hen

De buurvrouw snuift GTST terwijl haar zoon de MDMA van zijn vingers af likt. Naast hem staat normaliter Niko, maar hij is verslingert geraakt aan een virtuele wereld vol illusoire voldoening. Zijn vader luistert niet naar hem; hij heeft slechts aandacht voor de voetbalkerk die hem valse goden doet aanbidden. Zijn zus begrijpt hem niet, omdat hij niet voorkomt in Gaga video’s of Klein commercials. Zo leeft iedereen op een eiland, gevoed en gevormd door slangen met verschillende chemische smaken. Zo word individualiteit bepaald door uw keuze uit voorgekauwde magnetronmaaltijden, en creativiteit, absurditeit. Zo reflecteer ik niet op mijn naasten, maar op acteurs, en zo raak ik mezelf kwijt. Maar hier hervind ik mezelf. Ik riskeer mijn leven en beklim de Mont Blanc. Vanaf de top kijk ik om me heen en vind ik mijn horizon. Maar ik zet geen tent op en bouw geen muren. Ik zoek de volgende top aan het eind van mijn zicht, daal naar een diep donker dal en zoek opnieuw dat hogere licht. Tot in de oneindigheid val ik in herhaling, maar toch eindig ik steeds hoger, zoals mijn vader en moeder, en die van hen. En zo mijn zonen en dochters, en die van hen.

Jeff Suikerberg

Revolutie & Harmonie

Ik zag Revolutie, woest en in volle vlam slokte ze me op en ik vlieg mee.
“Door jou voel ik me licht” fluisterde ik nog net in haar oor, mijn kracht vervliegt in de hare. Ze glimlacht kwaad, en ik voel haar doel mijn lichaam in duiken terwijl ik vlug zuurstof in mijn longen zuig. Ronkend van energie kijkt ze in mijn ziel en veroordeelt me.

De wind wijst me haar weg en draait streng mijn hoofd. Met één boze blik veegt ze hem vrij tot aan de horizon. Ik wil de wind van Revolutie grijpen en inslikken en overal als een storm loslaten. Koele, natte druppels tot diep zwarte orkanen vervoeren, en onmiddellijk het land straffen voor zijn luiheid. Alles wat trots blijft staan zal ik met donderslag doen omvallen.

Ik draai mijn hoofd gretig terug naar Revolutie, met mijn blik verlang ik haar profetie. Mijn wil is nu haar weg, samen branden we als vuur dat ondoofbaar lijkt.
“Nooit zullen we stoppen, eeuwig zullen we jagen en schreeuwen!” en ik zie hoe Revolutie met haar voeten de aarde grijpt.

In een flits verlies ik mezelf en voel ik mijn lichaam doelloos zoeken naar balans. Ik hoor mijn oren suizen in de stilte. Mijn handen  koesteren  de stevigheid van het losse zand onder me. Langzaam kruipt een gevoel van eenzaamheid in mijn wezen, elke seconde twijfel ik meer aan wat een moment geleden nog zo eindeloos leek.

 ”Wat doe je daar op de grond?” klinkt het onverwachts en fluweelzacht van boven.

- “Waar is Revolutie?” hoor ik mezelf veel te hard zeggen.

“Waar Revolutie is weet ik niet, maar ik weet wel waar jij bent” zegt ze plagerig.

Ik kijk omhoog, en volg haar glimlach en uitgestoken hand. Deze hand wil ik nooit meer loslaten maar toch voel ik haar vingers langzaam door de mijne glijden. Terwijl ik me opricht krijg ik alle ruimte van de vreemdeling en voel ik mijn vertrouwen in haar groeien.

Mooier, hebben mijn ogen nog nooit gezien, dat weet ik zeker. Uit ongeloof zoek ik automatisch naar imperfectie, maar telkens als ik haar schaduw lijk te zien flikkert haar licht zacht en warm.

Haar hoofd knikt kort naar rechts, en ik baad in haar elegantie. Daar ligt het pad dat Revolutie me beloofde. De drang om er overheen te vliegen wordt vervangen door een verlangen van kruipen en rollen door de aarde, ik wil er in liggen en er één mee worden. Samen opwarmen in de zon en afkoelen in de schaduw.

Ik voel maar één vraag opkomen; ik wil haar ontdekken, de klank van haar naam uitspreken en haar oproepen als ik haar nodig heb. Vlug verzamel ik mijn moed en vraag voorzichtig:

“Wie ben je, ken je mij, hoe heet je?”

Kort is het stil en ik voel de angst om haar nu te verliezen langzaam opkomen. Op het moment dat ik verkramp en mijn wanhoop probeer te verbergen spreken haar woorden en toon mij in een seconde weer los:

“Ik ben Harmonie”

Eerlijk Waar

http://nyan.cat